Bambodino de olifant krijgt tanden. Mama olifant koopt een olifanten borsteltje met lekkere olifantenpasta om de tandjes en kiesjes te gaan poetsen. Iedere dag worden alle tandjes heel mooi schoon gepoetst en ze staan stralend en lachend op een rij. De ene tand wil nog witter en schoner zijn dan de ander. En als ze nog niet schoon genoeg zijn roepen zij: "poets mij, poets mij dan ben ik blij." Mama zingt altijd een liedje bij het tandenpoetsen: (op de wijs van "vader Jacob") Tanden poetsen, tanden poetsen, Heen en weer, heen en weer, Alle tanden poetsen, alle tanden poetsen, keer op keer, keer op keer. Op een dag zegt mama olifant tegen Bambodino: "Je wordt nu zo groot, je kan best zelf je tanden poetsen". Dan krijgt Bambodino poetsles. Maar hij vindt het helemaal niet leuk om zelf te poetsen. Als het kan poetst Bambodino heel snel en slordig en daar worden de tanden en kiezen erg verdrietig van. Hoe ze ook roepen om goed gepoetst te worden, Bambodino hoort het niet. Het liefst poetst hij niet en zet hij zo snel mogelijk zijn tandenborstel weer weg. Op een dag vergeet Bambodino weer zijn tanden te poetsen. De tanden en kiezen hebben er nu echt genoeg van. Ze spreken met elkaar af dat als Bambodino iets gaat eten ze niet meer meedoen met kauwen. Bambodino neemt een heerlijke hap van zijn boterham met pindakaas en dan.......... Hij probeert te kauwen, maar er gebeurt helemaal niets. Het stukje brood blijft maar in zijn mond. Wat hij ook probeert, het kauwen lukt niet. "Mama" roept Bambodino. "Mijn tanden willen niet meer kauwen!" "Oh" zegt mama olifant, "dan zal je ze wel niet gepoetst hebben". Bambodino knikt met zijn hoofd.